Chains Unbroken

Act sensibly with all the responsibility

our life is neither ours nor theirs.

we are forming the links in a chain

percentiles flicker graphs vary

the numbers change randomly

embraced tight pulled together

engaged in things good and bad

there remain some surprises some accidents

but the chain is never broken

for your right actions you found friends

who told right stories, fought evils together

found homes for the homeless

made followers to feed the hungry

giving only goodness to the next

but greed fixed another link

hatred made longer  chains

carless are the covid chains

that shake hands and wash them not

with every link broken does life thrive?

chains are needed to support to care

stronger ones, to pull up our fallen fellow beings

the war is never fought alone

but with each warrior ready

How long..

How many hours more for the Sun to go down

under the expanse of the  roaring sea

pulling over it the thickness of night?

How many hours left as the moonlight polishes

everything clear and  bright

to tell the world  it is perfect?

How many hours remain

before this day passes off into history?

It takes with it memories hard and

opens  slowly the blossoms  scented.

How much time will it take

by which the morning rays befall on earth

turning warm the moist blades of grass?

How long to wait

To hear the bell ring and

my name being called

for the act that is  to begin on the wide stage

set under the white clouds.

The scene I do not know

estranged from the plot as the curtain rises

cannot morph myself into the role.

My red gown missing

gleaning my costumes from the wall

they cover not my inner self

dare not hide the real me

unable to slip into the character of  another human

far away from my rituals.

How many more moments to spend

searching the strings that have tied me here

and  cut them off.

Let the lights glow!

To my wish , set me free.


Words without meanings

Doors  restrict only those  that move

locks  imagine your thoughts will not flee.

A fine  dress  waits  silently  to  enter the banquet hall

from the days it stayed in a cold corner of the cloth rack.

Were sentences hiding in the pages

as words refused the escape to pen  from the soul.

Fingers  round the tool that create the mind’s reflection

paused  never

wanting to throttle each letter birthed anew.

Smearing a feeling  on paper is incomplete

like a photograph of a rose

that cannot give  the sweet smell.

Words  struggle to  be true to the heart

which feels  and each emotion sets out on a journey long

all  the way straight down to the pen

held captive by the fingers.

Sedated by the  rocking movement of the wrist

words forget their way to  the paper

where they are to  get imprinted

and sleep off  in the pen like  a baby.

Let words sleep

as only sleep can  bring dreams

without them  more meaning is impossible

to be given to words that no longer remember

what they had meant.






സമയമെന്തിനു  പാഞ്ഞടുക്കുന്നു                                                                                    സമയം ചോരാതെ പറന്നകലുന്നു
ഇന്നലത്തെ അതെ  സമയം.
നാളെ വീണ്ടും ഇതേ  സമയം
കാലങ്ങളായി ഒരേ  സമയം
എന്നിട്ടും സമയം കിട്ടിയില്ല
സമയം കാത്തുനിൽക്കില്ലാർക്കുവേണ്ടിയും
എങ്കിലും കാത്തിരിക്കാം സമയം തെളിയാൻ
സമയമപഹരിക്കും മാർഗ്ഗങ്ങളനവധി
സമയമടുക്കുവോളം  മുഴുകുന്നു നാമതിൽ
സമയം   ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുകിലും,   രഥമേറിയുരുളുകിലും
സമയമത്തിന് മൂല്യമമൂല്യം .
നല്ല സമയത്തു  കൂടുമാളുകൾ
കെട്ട  നേരത്തു  കാണുകയില്ല നിഴലും
നിലാവിലും തണൽ തേടുവോരവർക്ക്
കൂട്ടുപോകുവാൻ  കുടപിടിക്കുവാൻ
സമയം നീക്കി വെക്കുമോ?
തനിച്ചിരിക്കുന്ന സമയം
ചിറകുയർത്തിപ്പറക്കുന്നവർ  തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാലെന്ന്
ആശിച്ച സമയം
തിരക്കേറുമ്പോൾ ഓർക്കുവാനെവിടെ സമയം ?
സമയം  തീർന്നതറിഞ്ഞു!
തിരികെ കിട്ടില്ലല്ലോ ഇനി സമയം !

Art is Life

Why a song does not die with the singer

Nor does a poem perish with the poet ?

Art outlives the artist.

These have been there always

Even before man was created.


Songs turn our  hearts  softer

Poems may just set ablaze our thoughts

A  painting on the wall stirs the soul

The  ivory figure reflects self

With  these  we  keep living on.


Turning tens and thousands of faces to realize ;

Every   mind  to think

Right  here  is what   touches our senses

Wakes us up from slumber

And   fuels our  selves.


Art is   food   for  conscience

To keep  the spirit ticking.

Wishes not granted

Searching   amidst my  wishes  that belong  to a lost realm

engaging in tactics  futile to  recover  at least the  precious ones

seen  only in resting dew  drops hanging  on leaf tips swinging

sometimes to fall down  and diffuse in the soil and  be forgotten.

sun shines through some , glowing them  golden till  they  disappear

sweat  turns wasted as wishes escape off   to dark depths of the sea.

faith in   a radiant  new  moment  makes me try, try  once more

to pursue my  dreams and search for my wishes buried and   lost.






Bird’s eye view


Only birds have  seen the complete picture                                                                       as they see everything  from above.                                                                                     Ignoring  dry  wind  roaring   loud,  much   coarse                                                      higher  they  fly  for a bird’s    eye view.

No bird  has ever turned its eyes away   helpless                                                             doubting its  vision ,perplexed   about  the   images                                                     As the sun  blazes hot   the reality gets   transformed                                                  it assumes   to   be  a non existing  mirage.

Drunk   thoughts blur the wind  borne sights                                                            blinding only people . birds see them   clear                                                                     Time  never  stands still ,wings flap every minute                                                          but  the  birds see it all along  the line of human  plight.

Doubles the speed  of the wind  as wings  go motionless                                         reaching  places revealing views   unknown , unexpected .                                       Lost in   thoughts a  bird never finds its flight surreal                                           gust holds trees  down  denying  refuge in   louring   heights.

Nowhere   a man  returns  to broken  hearts                                                                      events are  designed to  live short  in minds.                                                                     Birds  hover over places same;  undaunted                                                               trace the path of flight pinned   in memory.

The birds fly ,many patterns form , sky colors them                                                     life is flashy ,the birds watch us change the hues.                                                Every time we  turn ourselves into  mystery                                                                  the eyes  of   birds above,  shut tight.

drawing by ShreyaSusan Zacharia








Silent Woes and other poems



Published in

The Art of Autism’s 4th Annual International Poems & Art for Peace Project Kickoff

Severe pain wriggles out from my heart,

from my soul ;the light shines far away

Right within my throat the words  hurry

to   breach the fortress ,annoying my  lips

Roses bloom in sunlight ,my eyes pleased by

nothing  bright  ,turns  to lonely shadows

Some way  which  will take me higher and high

above   my  limits;   every   day  i try   to  find

Utter envy fills my  days as i struggle   to  set  afloat

written thoughts ,while others  shout  their hearts aloud

Trust not any stories cool, or pictures perfect;

every day  is  a challenge but worth taking a chance.

Poems published in the desktop calender for the year 2019 by Autism Club Ernakulam



Rivers flow in , to me, yet I seek more
The sun sinks in me ,red
My winds cool you at the day’s end.
I am the ocean, I am mighty
I rise with tides, dance with waves
I hold the world as lives drift
I am endless , my depth you
Fail to fathom, I am love.


Way to the top

Muddy roads wind along
Slopes to the summit.
Paths slippery,scary to fall
Wind howls cold, blurring sight
Moist leaves shivering off dew
I will take this way but, to the top.


Stray Dogs

Man’s best friend, his guide                                                                                                     Chewy bones and cosy mats
For his guard ,his companion                                                                                                  For his child , a buddy close

No kennel no master on the street                                                                                   Garbage piles are party for us.                                                                                                 Why throw stones at us ,stray                                                                                         Born under the bridge, to moan


Road To Sun

10,9,8… the  drop in count resonated within the walls

In  my  tiny room i lay listening with a hasty heart

Tip of my tail twitched ,will my pal be back  one day?

To the sun she goes, a  long trip through the clouds.

Under the Russian  flag   your journey starts soon

Rare chance to fly amidst the stars and the moon.

Dare  not to snap at a   comet  by its tail  as  you sail.

Are the unicorn and great  bear   still up in the sky?

Red  sun renews his  face every morning  behind  the hillock

Then  you can hear  me  bark with Alby to chase away the cock

Return night ! you breathe cruel  bad thoughts into my  mind

Under a  mat i would hide when sky boat  spews fire flying.


Earth   will be far  when you watch from  the cosmic glow

Away  i sure will see  your name shine in  the milky  flow

The world will remember you  my  brave friend  who  went

Above  mans head, give him a lesson of being true to all.


We were an  ill fed team of mongrels,  but enjoying bones

Once we were set the cosmic canines  to fly across universe.

Away you  vanish in golden pages of history  and   science

Laika , you  will   always   be my  buddy  .  love  Mushka.



photographs  by my grandma when  she visited space museum  Moscow





















































































































































ഒറ്റമരം (Lonely  tree )

നനഞ്ഞ സായാഹ്നം .
സൂര്യ പ്രകാശം മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തുവരാൻ വഴി കാണാതെ കുഴങ്ങി . സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാൽ മാത്രം വ്യക്തമാകുന്ന രൂപങ്ങൾ .
നിശ്ചലമായ പ്രകൃതി .
നേർത്ത തണുപ്പ് കുന്നിൻ ചെരിവിലൂടെ പറമ്പിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങി .

നനഞ്ഞ ഇലകളിൽ നിന്നും ഇറ്റു  വീഴുന്ന  ജലകണങ്ങൾ അവിടെ സംഗീതമായില്ല. പറമ്പിൽ മ്ലാനത താളം കെട്ടി നിന്നിരുന്നു .

സന്ധ്യക്ക്‌ കൂടണയാൻ എത്തുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച കിളി  വന്നില്ല!
ഇനി ഒരിക്കലും വരില്ലായിരിക്കും !
കൂടു അവിടെ   ഉണ്ടായിരിക്കില്ല !

സന്ധ്യ ഇരവിന്‌  വഴിമാറിയിട്ടും  മരത്തിൽ നിന്ന് ചെറിയ കിളി കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇടയ്ക്കു ചിലക്കുന്നതു  കേൾക്കാനേയില്ല .

കൂടു അവിടെ ഉണ്ടായിരിക്കില്ല !

സസ്യങ്ങളെല്ലാം സ്നേഹത്തിൻറെ  അടയാളങ്ങളായിരുന്നു.

മരങ്ങളും കുറ്റിച്ചെടികളും വള്ളിപ്പടർപ്പുകളും  പൂച്ചെടികളും  എല്ലാം. അവിടെ എന്തെല്ലാം ജീവികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു
നല്ല  ഭംഗിയുള്ള പൂമ്പാറ്റകൾ  , അവയ്ക്കു തേൻ നുകരാൻ നാനാ   വർണ്ണ പ്പൂക്കൾ  , മരച്ചില്ലകളിൽ ഓടിക്കളിക്കുന്ന അണ്ണാറക്കണ്ണന്മാർ  പഴുത്ത മാങ്ങകൾ കൊത്തിത്തി ന്നുന്ന   പക്ഷികൾ .
സ്നേഹം ഒന്ന് മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നവിടെ.
ഇടയ്ക്കു  സന്ദർശനത്തിനെത്തുന്ന പാണ്ടൻ പോലും   ചെവിതാഴ്ത്തി , വാലാട്ടി  സമയമാകുമ്പോൾ  മടങ്ങും..

നന്മ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന  ആ പറമ്പിൽ ആദ്യം അസ്വസ്ഥത പടർത്തിയത്  അവരാണ് .

മറ്റേതോ ഭാഷ ഉറക്കെ സംസാരിച്ചു , അടുപ്പു കത്തിച്ചു  ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കിക്കഴിച്ചു  അവർ മടങ്ങുമ്പോൾ  ചാമ്പ നിന്നിരുന്നിടത്തു  സ്കൂൾക്കുട്ടിയുടെ   ചിത്രമുള്ള കൂറ്റൻ പരസ്യ ബോർഡ് ഉയർന്നിരുന്നു .
ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ നിന്ന ഇലഞ്ഞിയെ മന്ദാരം  സഹായിച്ചു.
” കുട്ടികൾ  ഇവിടെ കളിക്കാൻ വരും അത് തന്നെ”.
“ധൂളി പറത്തി  കുട്ടികൾ കളിച്ചു തിമിർക്കുന്നതു കാണാൻ ചാമ്പ ഇല്ലല്ലോ “
പേര മരം  ഗദ്ഗദമടക്കാൻ  പാടുപെട്ടു . ” പനിനീർ ചാമ്പയ്ക്ക  കുട്ടികൾക്കെല്ലാം  എന്തിഷ്ടമാണ് . എന്നിട്ടും അതെന്തിന് വെട്ടിക്കളഞ്ഞു?”
“നിറയെ നിശറല്ലേ “
കിളവി നെല്ലി കാരണം കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

“നിശറു  കടിച്ചാൽ  കുട്ടികൾ  വരുമോ?”

നെല്ലി തന്നെ പറ്റി  പറഞ്ഞതാണെന്ന്  പേരയ്ക്കു തോന്നി.
എന്തോ ഒരു സമാധാനക്കുറവ്  വള്ളികളെ പ്പോലെ  സൂക്ഷ്മമായി പടർന്നു കയറി .
സാക്ഷികളായി  നിന്ന സസ്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി വീണു .
അവ മഴുവിൻറെ വെട്ടേറ്റു  വീണു
കിളിക്കൂടുകൾ താഴെ  വീണു
മുട്ടകൾ  പൊട്ടിച്ചിതറി .
പഴങ്ങളെല്ലാം  പണിക്കു വന്ന ആളുകൾ  പങ്കിട്ടെടുത്തു .
പുസ്തകത്താളുകളിൽ  വയ്ക്കാൻ പോലും ആരും പൂക്കളിറുത്തെടുത്തില്ല .
അവ ചതഞ്ഞരഞ്ഞിരുന്നു.

വിത്തുകൾ പോലും  സൂര്യനെക്കാണാതെ  തകർന്നടിഞ്ഞു ഇലകൾക്കൊപ്പം ചാരമായി മാറി. യന്ത്രക്കൈകൾ മുരണ്ടുകൊണ്ടു  വന്നു പറമ്പു ഒരു പാഴ്‌മരുവാക്കി  മാറ്റി .

ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടി വന്നു .യന്ത്രങ്ങളുടെ ഹുങ്കാര  ശബ്ദവും.
ഇരമ്പി വന്ന വലിയ വാഹനങ്ങൾ അതിർത്തി വരച്ചതിനപ്പുറം  കല്ലും മണലും  കൂട്ടിയിട്ടു  . ഈ പറമ്പു പൂർണ്ണമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു !
 ഒരു മൂവാണ്ടൻ മാവ് മാത്രം  വെട്ടുകൊള്ളാതെ  പറമ്പിൻറെ  മുൻപിൽ തന്നെ പടർന്നു പന്തലിച്ചു  നിന്നു .
ആരും കൂട്ടില്ലാതെ !
ഒറ്റയ്ക്ക് !
ഒറ്റമരം !
ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല !
ഒരു കാവൽക്കാരനുണ്ടായിരുന്നു കൂട്ടിന്‌.

ഒറ്റമരമായതുകൊണ്ടു ഞാൻ ഒരുപാട് സൂക്ഷിച്ചു നിന്നു ..

ഓരോ മനുഷ്യനെ കാണുമ്പോഴും , വാഹനങ്ങളുടെ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴും  ഞാൻ പേടിച്ചു. വാളുകൾ  എന്നെ അറുത്തെടുക്കുന്നതു ഞാൻ പേടിസ്വപ്നം കാണാറുണ്ട് .
ഞാൻ ഞെട്ടും .
ഒറ്റമരത്തിൽ കൂടുവച്ചിരുന്ന കിളി  അപ്പോൾ  ചിറകടിച്ചു കരയും!
കാവൽക്കാരൻ ഇരിക്കുന്ന കസേരയുടെ മുകളിൽ ഞാൻ തണൽ വിരിച്ചു . രാവും പകലും മൂത്രപ്പുരയുമായി . അയാളുടെ തൊപ്പി എൻറെ  ചില്ലയിൽ തൂക്കി .
‘സാധ്യമെങ്കിൽ   ഈ മരം വെട്ടിക്കളയണ്ട”  സാരിയിൽ  മനോഹരിയായ മാന്യ വനിത പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട ! ഇതിൻറെ  ഇലകൾ വീണു സ്കൂളിൻറെ  മുൻവശം  വൃത്തികേടാകും . അത് കണ്ടാൽ  കുട്ടികളെ ഇവിടെ ചേർക്കാൻ വരുന്ന  മാതാപിതാക്കൾ നമ്മുടെ സ്കൂൾ വൃത്തിഹീനമായ  സമീപനമാണ് കൈക്കൊള്ളുന്നതെന്നു  കരുതും “
ചുണ്ടുകൾക്ക് മുകളിലും താഴെയും മാത്രം രോമമുള്ള തടിയനായ മനുഷ്യൻ  തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു !
വൈകുന്നേരം .
ഇന്നാട്ടിലെ  പുതിയ വിദ്യാലയത്തിൻറെ  നിഴൽ പറമ്പിൽ നിറഞ്ഞു .
അവിടെ എൻ്റെ  നിഴൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല!
ഞാനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല !
illustration Shreya SusanZacharia